امروز روز تولدم بود، شاید بدترین و تلخ ترین تولدی که داشتم، البته خیلی ها سعی کردند این روز را برایم شیرین نمایند، اما من وقتی به غایت تلخی خاطراتم در این روزها فکر میکنم به این  روز ایمان آوردم که در سکوت بلند روزهایم او در خوشی هایش آب روی سنگ مزار خاطرات تلخ و روزهای دردناکم می ریزد.

امروز روز تولدمه

ولی ای کاش روز مرگم بود

امروز از همیشه غمگین تر بودم

امرزو از همیشه تنهاتر بودم ...

چه غروب دردناکی...

وقتی که رقص برگها معنای بودن می گرفت 

وقتی ترنم های عشق حس سرودن می گرفت

 وقتی کسی آشفته شد در کوچه ی دلواپسی

وقتی کسی یادی نکرد از شاخه های اطلسی

 وقتی صدای پای او در کوچه غوغا می کند

 دلتنگی این سینه را مبهوت دریا می کند

 وقتی کسی با چکمه اش بر عشق من پا می گذاشت

 قلب مرابی بودنش تنهای تنها می گذاشت

 وقتی کسی یادش نماند شعر سپید عشق را

 حتی دگر بر من نداد دیگر نوید عشق را

 وقتی که رقص برگها با گریه ام پایان گرفت

 آنوقت جای عشق را اندوهی از باران گرفت

موقع دل کندنم را خوب یادم هست 

 موقع جان دادن گلهای نرگس خوب یادم هست

ورفتی از پیشم ، نمی دانی چه می کردم   

 و من یکبار ، فقط یک بار صدا کردم

تو را از انتهای جاده ی دوری و تو        

 در آخر حرفت ،فقط گفتی خداحافظ

و این آیا جوابم بود ؟ جواب یک دل ابری

همین یک حرف و بعد رفتی

 و من تنها شدم بی تو

بدون تو چقدر تنها ، چقدر بی کس           

 برایت آشنا بودم ولی حالا دگر

یک رهگذر درچشم مردم ، یک غریبه    

 و وقتی رفتی از پیشم تمام آسمان حتی

برایم اشک غم می ریخت ، نمی دانم چرا ؟ 

 شاید تو بوی خاکهای خیس و باران خورده را

از یاد خود بردی ، نمی دانم چرا ؟

 شاید تو یادت رفته که این آسمان آبی ست

و یادت رفته که دریا به رنگ پاک بی رنگی ست    

  تو یادت رفته از عشقی که نامش رمز دلتنگی ست

تو یادت رفته که هر رنگ این رنگین کمان زیباست        

  نمی دانم چه شد از ارتفاع چشمهای آبی و دریایی ات برخاک افتادم

نمی دانم چه شد که از نگاهت عطر یاس و نسترن پر زد

  و باد سرد پاییزی به باغ عشقمان سر زد ؟

تمام یاسها و نسترن ها را میان موج خود پیچید و با خود برد 

 و تو آرام و بی پروا به دنبالش به راه افتادی و رفتی 

نمی دانی که قلب

 من همین یک چینی کوچک که در این سینه زندانی ست

ترک برداشت ؟

 نمی دانی نگاه آخرت در سینه ام بذر تنفر کاشت

ولی من بذر کوچک را نرویاندم

نمی دانی چرا ؟ من هم نمی دانم !

ولی شاید تو وقت رفتنت تنها به من گفتی : خداحافظ غریب آشنای من !

خاطراتت را به دست فراموشی  

خواهم سپرد 

و دست نوشته هایت را 

به خاطره ها

برای مجازات خودم را به جوخه ی  

اعدام خواهم سپرد 

برای گناهی که ندانسته مرتکب شدم

لعنت به من که باور کردم 

عشق

هدیه ی آسمان است 

به زمین..به من ...

جمعه ها روزهای شیرینیه و دوست داشتنی روز جمع شدن خانواده دوره هم روز گفتن روز خندیدن روز دفع غصه و غم ولی من چی بگم.....

نمی دونم چرا این طوریه ولی با رسیدن دقایق غروب و مرگ نور دلم تنگ میشه انگار دنیا زندون منه انگار همه ازم فراریند انگار هوا هم دشمنه نمی دونم چی کار کنم نمی دونم به کی گم نمی دونم به کدامین سو ترجیح دهم فرار را بر قرار که این جا چون گوری سرد است که هر لحظه عرصه بر من تنگ ترو تنگ تر می کند و محبوس می کند مرا که نمی دانم چرا نیستم آزاد و اسیرم در بلایای خود...

من اسیر زندانی هستم که خود برای خود ساختم من از این دنیا بزارم از این آدمهای کوکی که روز را به امید شب سر کنند و شب را به امید صبح و هر روز تکراری برای تکرارها و شاید این جمعه هاست که انسان را اندک زمانی شاید کوتاه به خود آرد که آری من انسان و روحی در من است و شاید مقداری فراموش کند تکرارها را...

ومن مسافری که اینک اسیرم در دنیای وهم و خیال و غم هایی که انگار نقطه پایانی برایش نیست که هر چه می روم جز او کسی انتظار مرا نکشیده و نمیکشد و نیست جز او همرهی در این راه پر خاطره و سخت آره این اسن قصه من و عصرهای جمعه که چون سنگند بر دل زخمی و پاره پاره من و فراری نیست انگار مرا چرا که در همه جای غروب همین طور و جمعه همان و دل تنگی همان است...

وقتی روزگار مرا فراموش میکند

دیگر امیدی برای آینده نیست

زندگی را به دست فراموشی می سپارم

زیرا که زندگی مرا سالهاست فراموش کرده است

شادیها را در تاریکی دفن کرده ام

تا بتوان در کنار غم ها به آرامش برسم

چراغ سیاه تنهایی را در اتاقم نهاده ام

و تاریکی و تنهایی فضای اتاقم را پوشانده است

سالهاست که دیگر صدای خودم تنهای صدای ماندگار گشته

زمزمه های لرزان و اشکهای ریزان

دیگر حتی نعره هایم نیز شنیده نمی شوند

به انتظار نشسته ام اما از انتظار نیز خسته شده ام

مرگ نیز مرا لایق بردن نمی داند

به کجا پناه ببرم

دوباره آن همه ناامیدی ها تکرارمیشود

دست ازقلم خسته شمع خاموشه امشب

باناله های عندلیب درفراق گل همنوایم تاخزانی بهارمی شود

یک روزی می ایدکه پای همراهی نیست مرا.

جان ازتنم گریخته.یارمی ایدمگرمرده یارمیشود؟

انکه برعشق مانام ننگ گذاشت ویران کرد

آخــرجلوی چشمهای معصومت بیمارمی شود

همدم همه تنهای من نشنود اه اگربرزبانم بیدادمی کند

تا اوهست درجان رگ خونم امیدبهاره این انتظارمی شود

یادت ای ازدست رفته من امشب همسایه بغضهایم

همنوا هـم سفره باران دراسمان تارمی شود

عاشقی گناهیست درعالم که جزایش فراق هست

سفت کن طناب داربه گردنم مگردل بیقرارازعشق بیزارمی شود

مرگ آرزوی من است خاموش باش دل

تاقیامت که لحظه دیدارمی شود .

تقدیم به ....

  تماشایت آسان نیست

       باز از گریه به خنده می افتم

              تو را نگاه میکنم که بی توجه به من

                 قدم هایت را سریع تر برمیداری تا دور شوی

                           آنقدر دور که حتی پرتو خورشید هم تو را نجوید

 تو میروی

و من نگاهت می کنم

                    هرچند تماشایت آسان نیست ...

امروز در گذر لحظه های تلخ و شیرین روزگار سرد و بی روح به نظاره ی فردائی نشسته ام که آمدنش را هیچ کس خبر نمیدهد.....

فردائی مبهم از رنگها.....

و فردائی که نبودش را در لحظه لحظه های وجودم حس میکنم....

 ای کاش فقط یک بار و فقط یک بار فردا را در پس این رنگهای نامفهوم میدیدم
تا آنچه را که سالها در درونم  حبس کرده ام فریاد بزنم..........

از نو برایت می نویسم !

روزها  گذشت و

هنوز نیامدی !

تمامی پرندگان به خانه آمدند

به آشیانه !

اما

پرواز تو پایان ندارد !

چه پرواز شکوهمندی !

دی است و

من هنوز از رفتنت می سوزم !

دی که به نیمه می رسد

درد در خاطره ام قد می کشد !

دارم پیر می شوم و تو

تو در جوانی ات ایستاده ای ، رعنا !

وقتی دلم می گیرد

هوای تو گاهی بی هوایم می کند...

دلم تنگ است

دلم آنقدر تنگ است

که نگو !

 خنده داره واسم هیچ چیزی نمانده جز یه خودکار و ورق یه نفس از عمق احساس و یه آه حالت چطوره؟ اگه از حال من می پرسی! من ز حال و روز من حرفی ندارم خط بکش رو نقطه های زخم کهنه زخمی نذارم یادمه یکی میگفت که فراموش میشه خاطراتمون زود، زود! فراموش که نشد هیچ تازه این اول راه بود به خودم دلداری میدم دست تقدیر این چنین بود بشکنه کور بشه تقدیر که همیشه در کمین بود.
پرستوهای محبت از سرزمین دل انسانها پر کشیدند به راه های دور دیگر گلهای مهر بانی در دل کسی جوانه نمیزند ...نشانی اگر از عشق هست تنها رد پایی است آنهم سالهاست پوشیده شده با برفهای سرد و سنگین بی اعتنایی....

آنقدر هیجان انگیزه که با هیجان هیچ تجربه ای قابل مقایسه نیست.تجربه ای که   باید طعـــمش را چشید. اغلب درست همان لحظه که گمان می کنی در  برهوت  تنها  ماندی، درست همان جا که دلت سخت می خواهد او با تــــو حرف بزند،همان لـــحظه که آرزو داری دستان پر مهرش را بر سرت بکشد، همان لحظه نورانی که از شوق این معجزه دلت می خواهد تا آخردنیا از ته دل وبا کل وجودت اشک شوق بریزی وتا آخرین لحظه وجودت بباری.

نزدیک ترین لحظه به خدا می تواند در دل تاریک ترین شب عمرناخواسته تو ویــا در اوج بـــزرگ ترین شــــــــادی دلخواسته تو رخ دهد ,می تواند درست همین  حالا باشد و زیباترین وقتی  که می تواند  پیش بیایدهمان دمی است که برایش هیچ بهانه ای نداری. جایی که دلت برای او تنگ است. زیبا ترین لحظه ی عمر و هیجان انگیز ترین دم حیات همان لحظه باشکوهی است که با چشم خودت خدا را می بینی.درست همان لحظه که می بینی او با همه عظمت بیکرانش در قلب کوچک تـــــــو جا شده است. همان لحظه که گام گذاشتن او را در دلت حس، و نورانی و متعالی شدن حست را درک می کنی.آن لحظه که می بینی آنقدر این قلب حقیر ارزشمند شده است که خدا با همه عظمت بیکرانش آن را لایق شمرده و بر گزیده. و تو هنوز متعجب و مبهوتی که این افتخار و سعادت آسمانی چگونه و ازچه رو از آن تو شده است و این را همیشه بـــــه یــــاد داشته باشید...

" هرگاه با دیگرانید خــــــــود را خـــــــط بزن و هرگاه با خــــــــدائید دیگران را "

آدم های ساده را دوست دارم همان ها که بدی هیچ کس را باور ندارند همان ها که برای همه لبخند دارند همان ها که همیشه هستند، برای همه هستند آدمهای ساده را باید مثل یک تابلوی نقاشی ساعت ها تماشا کرد؛ عمرشان کوتاه است ...بس که هر کسی از راه می رسد یا ازشان سوءاستفاده می کند یا زمینشان میزند یا درس ساده نبودن بهشان می دهد آدم های ساده را دوست دارم بوی ناب “آدم” می دهند

غرورم محکوم شد به خونسرد بودن....

احساسم محکوم شد به کم حرف بودن....

دلم محکوم شد به گوشه گیر بودن....

چشمانم محکوم شد به مهربان بودن....

دستهایم محکوم شد به سرد بودن....

پاهایم محکوم شد به تنها رفتن....

آرزوهایم محکوم شد به محال بودن....

وجودم محکوم شد به تنها بودن....

و عشقم محکوم شد به مردن....

یک نفر که آغوشش ایمن ترین جای دنیاست...

یک نفر که می فهمد من چه می گویم ...

کسی که خود را از محبس "من" بودن رها کرده است...

یک نفر که اعتقاد دارد به تقدس درختان . به زیبایی چشمه ها . به صمیمیت یه نگاه.

یک نفر که ساکت است و سکوتش سرشار نگفته هاست...

من آدم زیاده خواهی هستم؟؟

او میرود .

زمزمه ی رفتنش را می شنوی .

گونه هایت خیس می شود .

چشم هایت را می بندی و مژگانت یکدیگر را در آغوش می کشند .

لبانت زمزمه ی وصال می خوانند .

دستانت را بسوی گونهایت دراز می کنی

و ناخودآگاه اشک مهتاب را از دیدگانت می چینی .

می دانی که دوست داشتن زیباست .

ولی...ولی...

خوشه ی لبخندم را می چینی ، دستانم می لرزد .

گوش میکنی ؟ می شنوی ؟

دلم را می بندم . تو گریه نمی کنی .

پروازم را باور نداری .

آه ، همین دیروز تو از این جا سفر کردی .

شاید از خاطرت پر کشیده ام .

شاید فراموشم کرده ای...!

رفتم،مرا ببخش و مگو او وفا نداشت.راهی به جز گریز برایم نمانده بود.
این عشق آتشین پر از درد و بی امید در وادی گناه و جنونم کشانده بود.
رفتم،داغ آبرویم که بردی بااشک های دیده ز دل شستشو دهمرفتم که ناتمام بمانم در این سرود، رفتم که با نگفته ها به خود آبرو دهم رفتم،مگو که چرا رفت،  از خوش خیالی تو امیدی نداشتم،از پرده خموش و ظلمت، خودت دیدی من دیگرا ما را از هم جدا کردن،چون  تو نمیدانستی چگونه باشی همه چیز خراب شد،رفتم مشوشم که شبی بی خبر ز خویش در دامن سکوت به تلخی گریستم، نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها،دیدم نمی توانم با تو باشم میدانم دوباره برایم اشک میریزی و صدایم میکنی دوباره مرا می خواهی که با حرفهایم تو را آرام کنم اما  تو لیاقت من را نداری دیگر دنبال نشانه هایم نگرد که قصه من و تو تمام شده استگریه نکن غریبه باور کن همه چیز را خودت خراب کردی و کاری از من بر نمی آید برو برو سراغی از من نگیر که اجازه اینکه با تو  باشم را ندارم.

میدانم حرفهایم تلخ است و باورش سخت  اما باور کن ....

حرف مرا نزن  که دل خوشی از تو ندارم ، اصلا من تو را باور ندارم بی رحم،اگر تو را بخشیدم فقط به خاطر آرامش خودم بود ،آرامشی که تو بی رحمانه خراب کردی. نا در این لحظه های تنهایی حس خوبی دارم و آرامشی عجیب در وجودم ، حس می کنم حس تنهایی خوب است به گفته دکتر شریعتی: انسانی که تنها بماند و بیشتر احساس تنهایی کند  به خدا نزدیک می شود و به کمال می رسد

آری همین تنهایی ها و سکوت است خدایا که من به یاد تو می افتم پس تنهایی هایم را دوست دارم در این لحظه ها به آسمان نگاه می کنم حس غریبی در دلم می آید و گریه ام می گیرد و به یاد گذشته ها می افتم  که چه پاک و ساده بودم ولی در این سن به گناهانی مرتکب شدم و خجالت می کشم میدونم واسه اولین بار اشتباه کردم و با یه پسر حرف زدم – سه و چهار باری موهامو بیرون اوردم –و از این عشق زخم خورده چند باری دورغ گفتم به خانواده ام – و خیلی وقتا با بی حوصلگی و خستگی نمازم قضا می شد  میدانم توی این سن خیلی بد شدم از تو خیلی دور شدم .

خدا جون دلم برات تنگ شده ،ما که دستمون به خدا نمیرسه،خداجون خودت دست منو دوباره بگیر تورو به اون مهربونیات منو دوباره ببخش خدا جون میگن : خدا هر کسی رو بیشتر دوست داشته باشه به اون گریه میده .من که دریایی از گریه ام  منکه دریایی از زخم خورده ام . من که داغ دیدم منکه دل خسته ام و بی قرارمآیا توی این لحظه های تنهایی بنده ی خوبی میشم یا نه؟ خدایا با ترنم عاشقانه ام سعی میکنم  معرفت خود را به تو نشان دهم وبرای  رسیدن به ان معرفت از خودت یاری می جویم 

وقتی که دیگر نبود

من به بودنش نیازمند شدم

 وقتی که دیگر رفت

من در انتظار آمدنش نشستم

 وقتی که دیگر نمی خواست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

 وقتی که او تمام کرد

من شرروع کردم

 وقتی که او تمام شد

من آغاز شدم

 وچه سخت است تنها متولد شدن

                                 مثل تنها زندگی کردن

                                                            مثل تنها مردن!

شانه هایم زیر بار غم شکست

شاخه های سبز امید شکست

عشق ما در شیشه فرهاد بود

عشق شیرین ریشه اش در خاک بود

هیچ کس حرف صداقت را نزد

هیچ کس دل را بر این دریا نزد

یک نفر امروز در چشمم شکست

یک نفر بار سفر بست و گسست

یک نفر با خاطراتم دور شد

من سرطان تنهایی گرفته ام !! ولی نترس مسری نیست!

با خیال راحت کنارم بنشین...و برایم دل بسوزان و تنفر پیدا ، در نگاهم رابه حساب بیماری ام بگذار

و در برار سردی هایم با گذشت باش و برخلاف همیشه آرزوهای محالم راباور کن!

من از بودن در این هســتی

از این دنیــــا گــــریزانم

اسـیرم در بیـابان ره رفــتن نمی دانم

ز رنــج زندگــــی نالان ، 

 سوار قایق یأسم به سوی هیچ می رانم

من آن بیهوده بارانـــم که باریدم به شورستان، که در این بارش چه شد حاصل ،

به جز خـار بیابانم......!!!!

کم کم عادت می کنم من به تنهایی

دراین روزها و شب های خواب آلود

کم کم عادت می کنم من به بی تابی

نه می سوزد نه می سازد نه می نالد

بامن تنها این دل بی غم

یواش و آرام و بی فریاد جان می دهد می میرد

این روزهای دنیای من بی معناست

قصه ها افسانه ها و رویاها

به چشم این روزهای من بی معناست

کاش فردایی بیاید کاش دنیایی و رویایی بیاید

کاش شود روز رستاخیز

شود فردای من زیبا و آفتابی آفتاب زیبایی بیاید

وقتش که شد دو بالی قرض می گیرم از پرنده خیالم

آسمانم را می کنم آبی بر فرازآسمانم می کنم پرواز

وقتش که شد می شوم دریا دیگراز طوفان ها نمی نالم

روزها که سر می آیدم

به خیالم که شب

پرده آخر عمرم است

چشم گر می بندم

گشودنش را تصورم نیست

ونظاره می کنم جهانی را که دارم در پیش

وتصور می کنم رنگ خورشیدی را که نوازش می کند مرا فردا

اینها که گذشت از پرده ذهنم 

می ترسم از فردا 

می ترسم که چون خانه خراب می روم 

می ترسم که چون وطن ویران و زندان می روم 

می ترسم که چون هموطن خونی و زندانیست می روم

تا چه آید فردا برمن پیش

می ترسم

می ترسم...

سوختم و ساختم

از تو باید می گذشتم    ولی افسوس نتونستم
تو عروسک بودی و من    آخر قصه دونسم
تو وجود ِ خالی ِ  تو    جز دروغ هیچی ندیدم
کاش میشد به این حقیقت     پیش از اینها می رسیدم
سوختم و سوختم و ساختم    هر چی داشتم به پات باختم
کاش تو رو از روز اول   مثل امروز می شناختم
آخه عشق یعنی شکستن    عاشقانه سر سپردن
دل سپردن به سرابه      در سکوت ِ خویش مردن
یه روزی یه روزگاری   حرف بین ما نگاه بود
عشقو نقاشی می کردیم     نقش ما خورشید و ماه بود
بعد از اون واژه نوشتیم    جملمون ستاره چین بود
مثل دریا آبی بودیم     معنی زندگی این بود